de beste wensen voor 2008

Een gelukkig 2008!!!! Ja ik weet het, maar beter laat dan nooit he. Sommigen hebben het jaar al knallend ingezet. Knallend is hier zowel positief als negatief bedoeld. Maar, de negatieve brokken zijn ondertussen terug gelijmd en daar ben ik ENORM blij om.

Ik wens jullie alles wat ik wensen kan. Ik zou een lijst van clichés kunnen opsommen, maar daar heeft niemand behoefte aan denk ik.

Heeft er iemand goede voornemens gemaakt? Wel, ik wel...Sommige voornemens zijn haalbaar, andere zullen - Wereldvrede, iemand? - niet te verwezenlijken zijn. Maar ach, hoop doet leven. Laten we eens kijken, wat wil ik bereiken in 2008?

• Ik wil een eerste zit halen. Eindelijk een zomer zonder herexamens.
• Ik wil stage lopen in het buitenland, liefst in Frankrijk. Heeft er iemand connecties in Frankrijk? If so, let me know.
• Ik wil een killer body krijgen. Okay, een kilo of 5 eraf en een platte buik, dat is het minimum.
• Over een platte buik gesproken, ik wil een tattoo op mijn ... *rarara* Dus dat vet moet er af!
• Ik wil bokslessen volgen. Al was het maar om mij eens goed af te reageren en elke dag met een glimlach naar school te gaan. Volgens mij is het ook goed voor overtollig vet op ... Juist ja.
• Ik wil mee doen aan Miss Sport gewoon om met een lintje op een podium te lopen.
• Ik wil P-lezeres van het jaar worden gewoon om door honderden mannenogen bekeken te worden. Ja, misschien wel door u.

But most of all, I want a boyfriend. Serieus, de mens die de term happy single bedacht, was waarschijnlijk zo ZOT als een achterdeur. Bij deze wil ik een nieuw soort single tot het leven roepen, namelijk de frusto single. Wat er met die persoon scheelt hoef ik niet uit te leggen waarschijnlijk. Ik meen het, als ik in 2008 niet van het straat geraak, schrijf ik me in 2009 in voor alles wat te maken heeft met daten: speeddaten, datesites, de man van Nikki, Temptation Island, oh heck, zelfs boer zoekt vrouw geef ik een kans.

Ik zal wel eens een langer bericht aan dit zeer boeiend onderwerp wijden. Want als ik zo kijk naar de teksten op de kerstkaartjes die ik kreeg van vrienden is er serieus wat werk aan de winkel.

Veel plezier dit jaar en voor de studenten: Goed studeren! Oh luister, mijn cursus Internationale Handel roept. *CIIIFF, FOOOBBB, LEEAASSINNGG*

coupe brésilienne

Iedereen heeft het waarschijnlijk al eens meegemaakt. Je zit ergens niets vermoedend met je klasgenootje te praten of naar muziek te luisteren of what ever...Opeens kijk je op en zie je iets wat je aandacht trekt. En in een flits verandert je hazelnoothartje in een portie brésilienne om U (met hoofdletter inderdaad) tegen te zeggen. Alles rond je valt stil en je moet letterlijk naar lucht happen. Je weet niet wat je moet doen. Moet je nu opstaan en weglopen? Of moet je eerder opstaan en naar je bol vanille-ijs wandelen? Je beslist om maar te blijven zitten. Stel je voor dat je voor je bol ijs staat en ineens stromen caramel begint te huilen. Van vreugde of verdriet, daar ben ik nog niet helemaal uit...

En waarom zou je? Je bol vanille-ijs is waarschijnlijk in het gezelschap van een krokant wafeltje. En wat kan een hoopje brésilienne nu doen tegen een lekker, krokant wafeltje? Niets dus. Je blijft dus zitten. Je begint een beetje te beven, want de stukjes brésilienne willen zo snel mogelijk terug een hazelnootje vormen om dit voorval zo snel mogelijk te vergeten. Je staat toch op. Het is namelijk tijd om weg te gaan. Het bolletje ijs is inderdaad in het gezelschap van een krokant wafeltje. Het was een goede beslissing om er toch maar niet op af te gaan.

Daar sta je dan. Er blaast een ijzige wind in gezicht en je voelt de caramel opborrelen. Je hazelnoothartje wordt vervolledigd met het laatste korreltje brésilienne en net als dat stukje er terug aanplakt, begint de caramel te druppen.

Tijd om op dieet te gaan lijkt me...

zelfpijniging

Soms vraag ik mezelf af waarom ik sommige dingen doe. Meestal zijn het dingen waarvan ik de afloop al ken en waarvan ik weet dat die afloop me pijn gaat doen. En toch...Toch is er altijd weer die ene impuls die zegt: "Doe het.". Ik ben er dan ook van overtuigd dat ik - zoals in de tekenfilmpjes - een engeltje en een duiveltje op mijn schouders heb zitten. Hoe hard het engeltje ook haar best doet, het duiveltje snoert haar steeds de mond.

Als ik dan wéér zoiets doe, dan leef ik enkele dagen op wolkjes. Na enkele dagen veranderen die donzige wolkjes in onweerswolken en de dag dáárna voel ik me ellendig. Dan kan ik me wel een mep in mijn gezicht geven. Altijd laat ik me vangen en elke keer zeg ik: "Dit was de allerlaatste keer.". Tot er een volgende keer is. En nog een volgende keer.

Ooit is het me gelukt om het engeltje te laten winnen en dan heb ik me dagen, weken, maanden, ... slecht gevoeld. Daarna was het echter wel gedaan met de domme dingen en de pijn. Maar ik moet het zelf ook nog willen...en laat dat nu juist het grote probleem zijn. Ik lig in strijd met wat goed voor me is en met wat ik zelf wil. Meestal zorgt dat voor een enorme systemoverload en ga ik wat zitten huilen in een hoekje.

Ach, het komt wel goed met me. Toch?

bitchy bitch

Weet je, soms heb ik echt van die dagen waarop je me met rust moet laten. Wat je dan vooral niet moet doen, is vragen: "Wat scheelt er?". Daarmee maak je het alleen maar erger. Laat me maar gewoon doen. Om eerlijk te zijn vind ik het ook niet zo fijn als ik bitchy ben. Vaak zeg ik dan dingen waarvan ik pas later doorheb dat ze er eigenlijk waaaaay over waren. Neem nu gisteren. Gisteren was een dag waar mijn bitchy-level hoge pieken vertoonde. Zo moesten we een brief schrijven per 2, maar ik ben geen 'per 2'-persoon als het met mensen is die ik niet ken. Dus ik dacht dat in mezelf en begon aan men brief te schrijven. Ik hoorde 2 stoelen verder vaag: "Gaat je die brief niet samenschrijven?" en toen naast mij: "Tja, blijkbaar niet.". Mijn bloed begon toen al stilletjes te koken. Toen vroeg 1 van de fab's waarom ik de brief alleen schreef en toen floepte het eruit. "Ik kan niet met twee een brief schrijven. Ik ben niet zo goed in samenwerken met iemand." Ik zag dat meisje naast me - vanuit mijn ooghoek - echt kijken van: "Volgens de statistieken zit er in elke klas een bitch en ik heb ze gevonden.".

Ach wat, big deal. Is het nu zo erg dat ik niet kan samenwerken met mensen die me niet liggen? Ik ben liever eerlijk dan gemaakt vriendelijk te zijn. Want gemaakt vriendelijke mensen - of plastieke facen zoals mijn moeder ze noemt - zijn veel erger. Je weet niet wat je juist aan hen hebt. Nee, dan geef ik liever meteen toe dat ik een nukkige bitch ben.