kleine N.

Vorige week vrijdag ben ik met mijn pa en zusje naar The Kids gaan kijken in Merksem. The Ki..wie? Wacht, There Will Be No Next Time. Beter? Dacht ik al. Een optreden van hen is altijd leuk. Niet alleen hun optreden zelf, maar ook de mensen die er rondlopen zijn leuk. De best vertegenwoordigste leeftijdsgroep is die van 35 tot 65 jaar. Mannen die zich voor de gelegenheid nog eens in hun zwarte skinnyjeans - it's not a fashion statement, it's a fucking deathwish - hebben gehesen en daarop zwarte t-shirts met punky prints dragen.

Wat je dus niet verwacht, is dat je mensen van je eigen leeftijd zult zien. Maar ik had ongelijk. Wie zie ik daar opeens staan? Mijn Grote Liefde van de lagere school. Kleine N. De jongen aan wie ik liefdesbrieven gaf, geschreven op Aladin-briefpapier. De jongen aan wie ik papieren hartjes gaf die mijn papa had uitgeknipt. De jongen die ik stiekem wilde 'filmkussen' - definitie van een filmkus: allebei mond open en dan monden op elkaar, that's it. Tja, wisten wij veel...Toen was dat cool. De jongen die zich op mijn verjaardagsfeestje ooit vol kliederde met de lipstick van mijn ma.

Maar Kleine jongens worden Groot. Het is niet meer Kleine N. Het is niet meer dikkertje N. Nee, hij is geworden wat ik zoek. En laat dat me juist tegenhouden. Ik ben gewoon blijven staan en heb hem zien buitengaan na het optreden. Sommige dingen moet je gewoon laten zoals ze zijn en dit was daarvan het perfecte voorbeeld.

jeugdliefde

Zoals sommigen wel weten heb ik een zwarte labrador die Chester heet. Hoe kom ik op die naam? Wel, ik zal het eens snel uitleggen. Ik heb Chester gekregen toen ik 16 jaar werd en in die tijd was ik GEK van Linkin Park. De zanger van LP heet Chester Bennington en dan is het plaatje snel gemaakt, niet?

Nu was ik onlangs naar een of andere muziekzender aan het kijken en wat zie ik? De nieuwe clip van Linkin Park. Een mager, kaal mannetje verschijnt op het scherm. Is dat? Kan dat? Ja inderdaad, de man waar ik een aantal jaren geleden stapel op was, bezorgde mij nu een degout van hier tot in Tokio - en waarschijnlijk nog veel verder. Toen ben ik andere videoclips gaan opzoeken van LP. Ik moest weten wat ik vroeger zo speciaal aan hem vond. Kun je geloven dat ik het nog altijd niet weet? Ik heb bijna alle oude clips gezien en er was geen enkele clip waarbij ik dacht: "Ah ja, daarom!". Nope...geen enkele...Het ergste is dat ik mijn hond nu knapper vind dan de echte Chester.

Dan heb ik eens de andere groepen opgeschreven waarvan ik destijds alles kocht - van cd's tot posters tot vlaggen. Ik kwam op dit lijstje: Papa Roach met Coby Dick -what's in a name - als zanger, Alien Ant Farm met Dryden Mitchell en Lit met weet ik veel hoe die zanger ook weer heet. Ik heb sommige video's opnieuw bekeken en weer kwam ik tot dezelfde conclusie: "Waarom in godsnaam? Was ik rond mijn 16de levensjaar extreem slechtziend?" Brrrr...

Om mezelf ervan te overtuigen dat ik nu toch een beetje smaak heb, heb ik opnieuw een lijstje gemaakt. Wat zijn momenteel mijn "mja, die mogen er wel zijn"-mannen uit de muziekwereld? Ik heb er 5 gevonden...5 mannen die meteen het cliché: "Iedereen heeft een type waarvoor hij of zij valt" doorbreken. Tenzij er iemand een lijn in ziet natuurlijk...Ik niet meteen.

1) Sean D'Hondt, Nailpin, ...
2) Adam Levine, Maroon 5, ...
3) Pete Wentz, Fall Out Boy, ...
4) Pelle Almqvist, The Hives, ...
5) Damian Kulash (rijmt op...), OK go, ...

En als je eventueel look-a-likes kent, laat ze maar thuis. 'In het echt' val ik helemaal niet op de 'types' die hier boven staan...Wat? Ik moeilijk? Hoe kom je daar nu bij...